Funda heeft ontdekt wat wij altijd al wisten: wat een topper.

Waarmee/waarop maak je een reis naar Libie? De meeste mensen zijn niet eens in het bezit van 1 in aanmerking komend vehicle… En Peter? Die kan kiezen uit maar liefst 3 potentiele kandidaten:
24-BK-SX. Onze onovertroffen Nissan Pickup. Heeft in de afgelopen Marokko reis bewezen niet bang te zijn voor zand. Voor Libie wordt iets heftiger zodat wat aanpassingen wel nodig zijn.
Voor:
- comfort
- laadvermogen
Tegen:
- Hanneke heeft hem die periode nodig
- toch wel een beetje zonde
- vrij duur in gebruik (tov motorfiets)
- dure aanpassingen/voorbereidingen nodig
Aanpassingen:
- schokdempers
- compressor, zandplaten, sleeplint etc

MD-84-?? (oeps). Mijn mooie Yamaha XT600E Tenere. Ook niet voor het eerst naar Noord Afrika en ook betrokken bij een eerdere Libie poging. In de afgelopen jaren heb ik een haat-liefde verhouding opgebouwd met dit ding, waarbij de haat vooral wordt veroorzaakt door steeds terugkerende elektrische problemen.
Voor:
- nauwelijks aanpassingen nodig
- redelijk comfortabel (heen en terugreis)
- lekker en voldoende motorvermogen op de weg en in het terrein
Tegen
- elektrisch niet helemaal betrouwbaar
- relatief zwaar in het terrein
Noodzakelijke aanpassingen:
- nieuwe achterschokdemper
- tank is lek, moet gerepareerd/vernieuwd

MD-23-SL: Mijn oude vertrouwde Yamaha XT500. Mijn reisgenoot op bijna alle trips in Afrika. Inmiddels zeer bejaard (230.000 KM) en staat al een paar jaar stil. Hoewel niet super betrouwbaar, wel altijd eenvoudig te repareren door eenvoudige en goed toegankelijke techniek.
Voor:
- eenvoudige techniek en ik ken hem van binnen naar buiten
- “sentiment”, toen ik deze motor kocht was de centrale Sahara al een reisdoel
- lekker licht van gewicht en relatief laag (prettig in het terrein)
Tegen:
- bejaard en moet betrouwbaarheid weer bewijzen (staat al 3 jaar stil)
- weinig vermogen (vooral in het zand en op de snelweg)
- weinig comfort (op heen en terugweg)
Aanpassingen:
- Achterwiel opnieuw laten spaken
- bagagerek gedeeltelijk opnieuw maken
- motor ‘verhogen’ nadat hij in Marokko door Hanneke is bereden
- verschillende ‘oude’ onderdelen versterken

Welke gaat het worden…..? (To be Continued)

‘Springeding’ vaart weer! Afgelopen zondag hebben we net voor het einde van een maand droogte de nieuwe fok aan de tand gevoeld! Meer foto’s hier.

Al meer dan 20 jaar droom ik er van om naar het centrale deel van de Sahara te reizen. Het gebied in het zuiden van ALgerije en Libie en het noorden van Tsjaad, Niger en Mali is het mooiste, indrukwekkendste deel van deze enorme woestijn. Om uiteenlopende redenen is het nog nooit gelukt en zijn al mijn eerdere woestijnreizen eigenlijk een soort “tweede keus” geweest omdat de centrale Sahara niet mogelijk was. Dat werd vooral veroorzaakt door de wisselende politieke situaties, maar ook de (on)mogelijke grensformaliteiten en soms een beetje gebrek aan durf (sommige mensen noemen het gezond verstand:-) ).
In de jaren 80 was de route door Algerije en Niger de meest gebruikte manier om door de Sahara te reizen. Ik was toen nog een groentje op reisgebied en dufde zoiets nog niet aan, en ook het vinden van gelijk gestemde zielen kostte moeite. Tegen de tijd ik er wel geld, tijd en reisgezelschap voor het gevonden was Algerije zo instabiel geworden dat gezond verstand “nee” zei en ik uiteindelijk via de kustroute langs Marokko en Mauritanie door de Sahara ging.
Een jaar later overwogen Gert en Ik nog om vanuit West Afrika naar Niger en de Tenere woestijn te gaan. Maar net in Niger bleek reizen hier ook vrijwel uitsluitend in konvooi te kunnen en waren de verhalen van enkelen die dat gedaan hadden zodanig demotiverend dat we er maar vanaf zagen.
Het dichtsbij was de reis die ik het “debacle 2002″ heb gedoopt. Met Gert en Philip was ik meer dan een jaar bezig geweest om een vier weken durende reis door Libie voor te bereiden. Toen we op 3 januari aan de grens van Tunesie naar Libie kwamen bleek dat het per 1 januari niet meer toegestaan was om individueel en zonder gids (en auto) in Libie te reizen. De alternatieve rondreis door Tunesie kon de telleurstelling niet compenseren en na twee weken waren we weer thuis en had ik het helemaal gehad met alles was maar richting de Sahara wees.
Maar tijden veranderen en afgelopen jaren begon het toch langzaam weer te kriebelen. Helaas is in bijna alle landen rond de centrale Sahara indivueel reizen onmogelijk. En hoewel ik niet zo heel erg hou van groepsreizen lijkt dat op dit moment eigenlijk de enige manier om er te komen. En nu gaat Travelmaniacs deze Libie reis organiseren…. Wel kort dag, maar zeker serieus het overwegen waard.

Strict//EN"