Een van mijn grootste hobby’s van dit moment – videobewerken – is een direct gevolg van reizen. Dit stukje is bedoeld als introotje voor de stukken op de weblog die ik over videobewerken ga schrijven.
Tot mijn tweede grote reis in West Africa was het maken van dia’s eigenlijk mijn belangrijkste manier van het vastleggen van de vakantie ervaring. En hoewel ik dia’s nog steeds een van de mooiste manieren vind om beelden vast te leggen is het natuurlijk erg statisch. Een momentopname.

Afrika analoog
Toen ik voor de tweede keer min of meer dezelfde route ging rijden door West Afrika bedacht ik dat het leuk zou zijn ook eens wat bewegende beelden en geluid vast et leggen en schafte ik  - vlak voor vertrek – een analoge “compactVHS” camera van 600 gulden aan. Omdat ik eigenlijk niet verwacht had dat de camera 10.000 km door afrika in een tanktas zou overleven investeerde ik dus ook niet in een (toen nog) veel duurdere digitale camera. Onderweg filmde ik er lustig op los en kwam met 5 uur materiaal terug thuis. Videobewerkings software en computers waren toen nog belachelijk duur en voor de gewone man nog nauwelijks een alternatief. Dus ging ik aan de gang met de camera en een goede videorecorder en maakte ik kennis met lineair videobewerken. Deze manier van werken had een hoop nadelen: als je in een later stadium in het begin nog iets toe wilde voegen moest je op nieuw beginnen, hoe vaker je analoge tape gebruikte hoe slechter het beeld werd en het koste ongelofelijk veel tijd voor een eigenlijk erg matig resultaat.
Even lag alles stil en toen besloot ik dat het dan maar met de computer moest gaan gebeuren. IK had me er goed in verdiept en dus schafte ik een Pinnacle DC10 kaart (relatief veel waar voor je 450 gulden) aan om analoge video te capturen. Samen met een voor die tijd enorme harde schijf (60Gb) werd het uiterste uit mijn PC-tje geperst en kon ik niet alleen mijn data op harde schijf opslaan, ik kon ook gaan bewerken met een van de eerste versies van Pinnacles Studio programma. De mogelijkheden leken ineens onbeperkt: op willekeurige plaatsen kon je nieuwe scenes invoegen, stereo geluid toevoegen, tekst inspreken, leuke effecten en titels gebruiken, overgangen… noem maar op.

Spelen
Maar Peter zou Peter niet zijn als ie al snel meer wilde dan Studio kon. Een heel grote beperking, tot de dag van vandaag, is dat er maar 1 videospoor is. Meer dan 1 videobeeld tegelijk in beeld hebben kon alleen met kunstgrepen en hoewel ik het wel een uitdaging vond om toch het resultaat te krijgen dat ik in mijn hoofd had, begon ik al snel verder te kijken naar andere software. Omdat die nog steeds belachelijk duur was, ging ik vooral te keer met allerlei freeware en shareware programma’s zoals Zweistein (waanzinige mogelijkheden, maar een draak van een interface, vooral gebruikt voor korte stukjes met effecten als draaien wereldbol, veel picture in picture PiP en niet te vergeten zoomen en pannen op foto’s en landkaarten), Tmpgenc om de grote AVI bestanden te comprimeren naar mpeg formaat. In die tijd kwam het eindproduct vaak terecht op videoCD (VHS kwaliteit) omdat ik ook nog geen DVD brander had en het bronmateriaal uit mijn camera zoiezie niet beter was dan VHS.
De camera had tot mijn verassing de reis door Afrika overleefd en ging daarna zelfs nog mee met de autovakantiedoor de USA, de motorreis naar Tunesie/Libië, een waterpolo-toernooi op Curacao en de boottrip naar Zeeland.

De eerste montage voltooid
Uiteindelijk duurde het bijna 10 jaar nadat ik de camera aangeschaft had tot ook echt de eerste productie klaar was: de 40 minuten durende vakantievideo uit Amerika die heel origineel “USA 2001” heette.  Vrij snel gevolgd door de 50 minuten durende “Van Axel naar Accra” van de motorreis door West Afrika. Allebei met Studio en min of meer volgens het zelfde stramien: chronologisch en met logische en geografisch bepaalde hoofdstukindeling. Elk hoofdstuk begon met een kaartje met daarop de route, evt. wat korte sfeerbeeldjes en daarna het verhaal. Bij hoofdstuk probeerde ik zo goed mogelijk de zelfde instelling te gebruiken. Het geheel was behoorlijk doordacht op muziek gezet ook was er al gebruik gemaakt van allerlei trucjes om origineel geluid al door te laten lopen onder de volgende scène (L-cut) enz.
Vooral het gadeslaan van het publiek tijdens de diverse voorstellingen was een heel goede leerschool voor volgende montages.
Inmiddels kregen zowel hard als software een upgrade: Pinnacle Studio 7 en de pc werd nu een Celeron 1200 die ik snel overklokte naar maar liefst 1400 hz., en er kwam een harde schijf bij. Ruimte op de harde schijf is een blijvend probleem omdat ik vaak aan meerder projecten tegelijk bezig ben en een uurtje digitale video nou eenmaal al snel 14 GB in beslag neemt. De oplossing was logisch, handig maar tijdrovend: Elke tape werd eerst naar de PC gehaald, bekeken en vervolgens werd alles wat evt. bruikbaar was eruit gefilterd en als nieuw bestand opgeslagen. In de praktijk meestal iets van meer dan de helft van de originele grootte. Het origineel werd weggegooid en het nieuwe bestand werd in stukjes op CD opgeslagen als back-up en archief.

Geen script of draaiboek
Bijkomend voordeel hiervan was dat ik al het materiaal al een keer had gezien en dus ook een veel beter idee had hoe de film eruit moest gaan zien. Want tot op de dag van vandaag ontstaat het verhaal dat ik met de film wil gaan vertellen pas nadat ik de opnames heb gemaakt. Niet echt professioneel, maar aangezien je tijdens een reis toch nooit weet wat er precies gaat gebeuren is een script of draaiboek eigenlijk niet haalbaar. Wel heb ik vaak een lijstje met het soort opnames dat ik in elk geval nodig heb en heb ik al tijdens de reis wel een ruw idee in mijn hoofd over wat het moet gaan worden.
De video van Tunesie en Zeeland met de boot zijn nog niet verder dan de eerste opdeel en archieffase. Voor analoge video is die archieffase wel belangrijk omdat het origineel op tape verouderd en het materiaal, in tegenstelling tot digitaal materiaal, nauwelijks op exact dezelfde manier en zelfde plek terug naar de harde schijf is te halen.

Eindelijk digitaal
Met de 10 weekse Australië reis in het vooruitzicht besloot ik een digitale videocamera te kopen. De prijzen van camera’s daalden rond die tijd behoorlijk en na een half jaar oriënteren kocht ik een Panasonic NV-GS11. Geen hi-tech geval, maar voor wat ik wilde precies voldoende: 1 CCD die bij daglicht heel goed beeld geeft, geluid waarbij het loopwerk van de camera niet te horen is en veel handmatige instellingen mogelijk. Omdat mijn PC een DVD brander had leek een DV-in me overbodig. In de praktijk voldoet de camera nog steeds goed, maar een aantal onhebbelijkheden waren in de diverse test niet naar voren gekomen: zo is zoom weinig subtiel en werkt te veel als een aan/uit schakelaar, is het beeldschermpje onbruikbaar met veel zonlicht en als je er een beetje schuin tegenaan kijkt. En hoewel de witbalans, focus ed. ook handmatig (via het menu) geregeld kon worden is zowel het schermpje als de zoeker zo blokkerig en slecht van kleur dat de scherpstelling en witbalans handmatig regelen daardoor nauwelijks mogelijk is. Maar ach, hij koste ook maar 400 Euro’s….. En voor dat geld krijg je wel een afstand bediening zonder en een met draad (daarmee gaat de zoom veel langzamer en is beter bruikbaar), aansluiting voor een microfoon, 24x optische zoom en een heel behoorlijk steady shot.
Ook de software kreeg een upgrade: ik stapte over naar Pinnacle Liquid 5. Een beest van een programma en eigenlijk een beetje overkill voor mijn materiaal, maar zo veelzijdig dat ik er al mijn ideeën direct in kan verwezenlijken en niet – zoals met Studio – steeds ingewikkelde work-arounds moet verzinnen of zelf diverse ander programma’s in moet schakelen. Inmiddels heb ik een Matrox G450 Millenium grafische kaart kado gekregen van de buurman. Onbruikbaar voor gamen en zo, maar ideaal voor het werken met video en twee beeldschermen.

Curcao en the Voice of God
De film van Curacao kreeg een deadline: hij moest af voor we naar Australië zouden gaan, want anders zou het nooit mee afkomen en ik had er al erg veel tijd ingestopt. De film was een behoorlijke stap voorwaarts in uitvoering: voor het eerst had ik tekst ingesproken (Voice of God VOG) en bovendien was de film niet chronologische ingedeeld maar op diverse evenementen: de bungalows, de rondritten, het strand, waterpolo. Het verhaal wordt ook zodanig verteld dat chronologie niet gemist wordt en ik dus alle beelden die ik in die twee weken over het hoofdstuk had gemaakt redelijk door elkaar kon gebruiken. Het inspreken van de teksten was  nogal een experiment. Een microfoon inpluggen op de PC geeft veel stoorgeluiden en uiteindelijk gaat het het beste door de tekst in te spreken op camera terwijl de pc uit staat, op een rustige ochtend (zonder passerende vrachtwagens en vliegtuigen). Iets over de camera heen spreken geeft het beste resultaat.

Australië 2005: 100 digitale video

Had ik naar Amerika nog een foto(dia) camera en een videocamera bij me, toen we 10 weken naar Australië gingen nam ik alleen een videocamera mee. Ik heb gemerkt dat een goede video opname maken een heel andere denkwijze en aanpak vereist dan een goede foto maken. Allebei kosten behoorlijk veel tijd en als je dus ook nog van je reis wil genieten…. Hanneke had wel een fototoestel bij zich, dus waren de taken netjes verdeeld.
Na tien weken kwam ik thuis met 16 uur videomateriaal….. En weer een harde schijf gekocht. De pc zit nu vol: 500 GB aan schijfruimte…. Geheugen ook naar zijn max: 512. Deze keer besloot ik de ‘eerste selectie’ stap over te slaan en alle data op de pc te zetten en te gebruiken voor de montage. Inmiddels weet ik dat de weken besteden aan opschonen en verkleinen van de bestanden best de moeite waard zijn en ik dat de volgende keer ook weer zal doen.
Voor de video van Australië en ik nog steeds niet helemaal uit de opzet. In eerste instantie wil hem gewoon chronologisch maken: een soort samenvatting van een uurtje voor vrienden en kennissen en voor ons zelf (en wie het wil zien) dan ook nog een uur extra van een aantal hoogtepunten wat uitgebreider in beeld.
Inmiddels heb ik ruwweg de eerste ¼ van de ‘samenvattings’ montage af, maar die is al 40 minuten… En het zijn behoorlijk bekijkbare verhalen geworden zover en zeker niet makkelijk in te korten. Zodoende begin ik nu te overwegen om op de ingeslagen weg door te gaan en eerst een lange versie te gaan maken die, als het zo doorgaat al snel een uur of twee lang gaat worden. En pas daarna een korte versie voor een breder publiek ga maken. Al met al het grootste project dat ik tot nu toe heb aangepakt met een geschatte looptijd van minstens een jaar. Dat blijkt nu behoorlijk meer te worden, maar de premiere is nu gepland met kerst 2006.

Marokko 2006, mooi plan, slechte uitvoering
De uitloop van de Australië-montage komt mede omdat er een Marokko reis tussendoor kwam. Daarover kan je op deze site al wat meer lezen, maar van deze reis wil ik een relatief korte (20 minuten) sfeerimpressie maken. Ik was van plan geweest veel tijd en energie te steken in mooie beelden en doordachte opnames. Zelfs het script voor een behoorlijke uitgebreide film had ik al ver uitgewerkt. De reis en voorbereiding liep echter heel anders en mede doordat ik geen passagier had en dus alles zelf moets rijden en zelf moest regelen kwam er van veel filmen weinig. Vooral het gebruik van een statief en het maken van interviews en close ups is nauwelijks gelukt. Hierdoor heb heb ik minder bronmateriaal dan gehoopt en – nog vervelender – is het ook van mindere kwaliteit dan ik had gewild. Daardoor kost het nogal wat moeite om van het materiaal wat ik wel heb wat moois te maken, en al is het reultaat een stuk korter dan gewild, dat lukt wel! Het Travelmaniacs weekend in september is een keiharde deadline en ik heb natuurlijk 19 mensen die met smart zitten te wachten.
De PC is inmiddels verrijkt met een nieuwe grafische kaart: Asus Nvidia N6200 DT oid. Ondersteunt twee monitoren en DirectX9.0c, nodig voor de nieuwste versie van mijn videobewerkingsprogramma: Avid Liquid 7.1 (Avid heeft Pinnacle overgenomen). Wat een feest is dit programma. De mogelijkheden zijn zowat ongelimiteerd en – maar dat was versie 5.6 ook al – eigenlijk veel te professioneel voor wat ik doe. Maar wel leuk!

Mijn huidige configuratie:
- Asus Tusl-C2 moederboard
- Socket 370: Intel Celeron 1200 procesor (draait op 1400 Hz)
- SDRAM: 512 Mb
- AGP: Nvidia N6200 DT grafische kaart met 256 Mb geheugen
- IDE: 40 GB IDE Maxtor harde schijf met besturingssytemen en algemene data (“Mijn Documenten”-partitie
- IDE: 200 Gb Maxtor harde schijf voor videomateriaal
- IDE: 200 Gb Western Digital harde schijf voor video materiaal
- DVD brander, merk ???
- Medion 17”  TFT-beeldscherm
- TVM AS6A 17” CRT-beeldscherm
- PCI: Pinnacle DC10 voor analoge video IN/UIT
- PCI: Soundblaster PCI64 geluidskaart
- PCI: Sweex Firewire
- PCI: Wifi merk??? RT2500

Partitionering harde schijven:
Schijf 1:
- 7 Gb (NTFS) Windows XP profesional SP2, met Liquid 7.1 en verder niks
- 3 Gb (NTFS) Windows XP profesional SP2, met Liquid 5.6, Studio 9.35  en verder niks
- 4 Gb (NTFS) Swap voor alle XP installaties
- 26 Gb (FAT32) Data voor gezamelijke “Mijn documenten” van Windows en Linux

Schijf 2:
- 10 Gb (NTFS) Windows XP profesional SP2 voor gerommel en testen etc. heeft internet en netwerk aansluiting
- 110 Gb (NTFS) Film Data 1 voor bron video materiaal en montages
- 80 Gb (NTFS) Film data temp voor tijdelijke data van videobewerken zoals renderbestanden etc.

Schijf 3:
- 9 Gb (ReiserFS) voor Linux installatie
- 1 GB (ReiserFS) voor Linux Swapfile
- 190 Gb (NTFS) Film Data 2 voor bron video materiaal

Uitleg:
Deze indeling is een beetje historisch gegroeid met dat ik meer harde schijven kreeg en lijkt misschien niet logisch, maar is dat natuurlijk wel! Dit zijn de uitgangspunten geweest:
- swap op aparte partitie maakt het systeem sneller
- video bestanden op aparte harde schijf maakt systeem sneller en is zelfs noodzakelijk om met mijn lichte systeem te kunnen caputeren.
- Een aparte Windows installatie  voor videobewerken zonder internet aansluiting en andere programma’s maakt het systeem sneller en maakt de kans op ‘conflicten’ en vervuiling kleiner. Voor mijn oude systeem houd ik een extra partitie draaiend.
- Videobewerken levert een hele hoop, zwaar gefragmenteerde, renderbestanden op. Door die op een aparte partitie te zetten kan gericht worden gedefragmenteerd en ook ‘rucksichtloss’ ruimte worden gemaakt omdat het allemaal opnieuw aan te maken is.
- Linux kan niet schrijven op NTFS, dus is de algemene data partitie in FAT32 geformateerd.

1 Comment »

1. [...] Videobewerken is een van grootste hobbies van dit moment en heeft heel veel te maken met reizen. Een kleine samenvatting van mijn ‘video-historie’ staat bij de artikelen onder videobewerken . [...]

   Pingback by Peter en Hanneke op reis » Videobewerken — June 29, 2006 @ 2:57 pm

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL

Leave a comment